De e-bike

De wind langs mijn gezicht, die hand in mijn rug, heerlijk was het. Het gevoel geen kracht te hoeven zetten als ik de heuvel op moest, nee, het ging haast vanzelf. Ik fietste naast mijn vader met zijn warme hand in mijn rug. “Ik duw je wel,” zei hij dan.

Ik zat er al een tijdje tegen aan te hikken. Doe ik het, of niet? Zoiets is toch voor oude mensen en ik ben toch nog niet oud ? Ik ben 65+, dat zeker, snel, nee, dat ben ik ook niet meer, een beetje hip, dat nog altijd.

Mijn allereerste fiets kreeg ik voor mijn achtste verjaardag, een goeie tweedehands. Van de fietsenmaker in het dorp, een leuke, kleine, zwarte fiets. Blij was ik. Hij glom ook zo mooi. Trots fietste ik ermee door de buurt van het dorp waar ik toen woonde. Met mijn nieuwe tweedehandsfiets en een nieuwe broek die de naaister had genaaid. Voor mijn verjaardag.

Daarna volgen nog vele fietsen in allerlei merken en kleuren. Ook een race fiets, ik fietste graag veel en snel. Een blauwe racefiets van het merk Peugeot. Je had me vroeger moeten zien fietsen! Wat een tempo had ik! Ook maakte ik fietsvakanties naar Engeland. Op de racefiets heuveltjes op en af, en o ja, die waren steil. Met een razende vaart vervolgens de heuvels weer af. Ook maakte ik een flinke smak, met een kapotte fiets tot gevolg.

Nu fiets ik op de heuveltjes van Nederland. De laatste tijd ging dat moeizaam, ik vond het niet zo fijn meer met zere knieën en pijn in de bovenbenen. En zo zat ik ineens in de wachtkamer van de huisarts te praten met een vrouw die sinds kort een E-bike had. Zij vertelde dat het haar goed beviel. De snelheid vond ze gevaarlijk, er gebeurden veel ongelukken met E-bikes. De mensen reden veel te hard en zonder helm natuurlijk. Zij fietste in een rustig tempo en had ook helm aangeschaft. Ik vond dat allemaal erg overdreven en dacht: “Voorlopig maar niet aan de E-bike.”

Op een zaterdag tijdens het winkelen in Leeuwarden stond ik voor een etalage van een fietsenwinkel en toen zag ik haar ineens. Ze was zwart, niet zo groot en ze glom als een spiegeltje, en ja, ze was elektrisch. Ik vond haar leuk om te zien, ze leek een beetje op mijn allereerste  kinderfiets. Maar zij was helemaal nieuw.

Ik heb haar gekocht en sinds een jaartje vlieg ik met een flinke vaart door de straten van Leeuwarden en omgeving. Ik denk dan vaak aan de fietsvakantie in Engeland destijds op eigen benenkracht. De heuvels op en de heuvels af met vliegende vaart. Huppekee, daar ga je dan met de wind in je haren, de zon op je gezicht. Net als vroeger met de warme hand van mijn vader in mijn rug. “Ik duw je wel,” zegt hij dan.