De oude man en de Jongen

de oude manEen zaterdag in november De jongen pakte zijn navigatiesysteem en stapte in zijn auto, samen met zijn vriendin. De route werd ingesteld, ze vertrokken samen naar Amsterdam, wel een flink stuk rijden vanuit Friesland, maar het was rustig op de weg, de Tom Tom deed prima zijn werk. Ze spraken niet zo veel. Samen letten ze goed op de route en het verkeer, ze reden niet vaak naar Amsterdam. De avond daarvoor hadden ze afgesproken samen te gaan, want samen ben je sterker. De reden dat ze onderweg waren was niet iets wat gemakkelijk was. Hij had de dag daarvoor besloten te willen gaan, vastberaden in zijn beslissing, zij vastberaden hem te steunen met zijn gekozen opdracht. De jongen koos niet altijd de gemakkelijkste weg, dat lag niet in zijn aard, maar hij koos vaak wel een mooie weg  en daar moet je dan ook wat voor over hebben zei hij dan. Verder hield hij ook niet zo van omwegen, maar ging recht op zijn doel af, hij was een oprechte Fries geworden door de loop van de tijd.

Eenmaal aangekomen op de bestemming, parkeerde hij de auto. Hij was nu wel nerveus, want hij wist niet precies wat hij aan zou treffen. Hand in hand liepen de jongen en het meisje naar de hoofdingang van het ziekenhuis. Bij de informatiebalie vroegen ze naar de afdeling geriatrie. Ze hadden afgesproken dat hij alleen naar binnen zou gaan, en dat zij dan op de gang wachtte. Af en toe zou ze om het hoekje zou kijken of het allemaal lukte. Hij zuchtte en deed de deur open van de patientenkamer. Het was een driepersoonskamer waar hij binnen stapte, maar hij herkende direct de oude man, zijn opa. De oude man lag op zijn zij te slapen, de jongen liep er naar toe en keek eerst een kleine tijd. Opa word eens wakker, ik ben het en kom bij u op bezoek! De oude man sliep vast, het duurde even voordat hij zich wat verdwaasd op zijn rug draaide. Hij begreep en zag niet goed wie er was. Ze keken elkaar aan, wel minuten lang onafgebroken keken ze naar elkaar en toen kwam de herkenning bij de oude man. Langzaam kwamen er beelden terug en zei hij: dag lieve schat, wat ben ik blij dat je er bent, o, wat ben ik blij. De beelden kwamen van ver weg en de man zag een volwassen kleinzoon, de jongen met die  krullen en de lieve ogen. Het kind van vroeger schemerde door het inmiddels volwassen geworden gezicht. Daarna dwaalden zijn ogen weg starend in de verte, kijkend naar dingen die alleen hij zag. De jongen pakte de hand van de oude man en hield stevig vast, hij probeerde een gesprekje te voeren, opa zei dat hij het slecht naar zijn zin had in het ziekenhuis en weg wilde. En zo zaten ze daar, wel een uur lang, kijkend naar elkaar, de oude man soms wegdwalend naar een andere wereld, elkaars handen vasthoudend en de oude man zei, wat heerlijk dat je mijn hand vasthoudt, dat vind ik toch zo fijn dat je dat doet, zoveel woorden waren er niet meer nodig.

Het bezoekuur ging voorbij en een zuster kwam de catheterzak legen. De jongen zei, ik denk dat ik maar weer eens ga opa. De oude man zei, dat is goed en tot ziens hoor, ja opa, tot ziens zei de jongen, dag opa De jongen liep naar de ziekenhuisgang waar het meisje op hem wachtte. Hand in hand liepen ze terug naar de auto. Op de terug weg regende het hard, alle aandacht was nodig bij het autorijden. Samen reden ze weer terug naar Friesland, naar huis, zij was trots op hem en hij was blij dat hij geluisterd had naar zijn gevoel, gedaan had wat hij nodig vond: afscheid nemen van zijn opa.

Dit was op zaterdag 9 november 2013. De zondag daarop werd opa 96 jaar, maandag 11 november is opa overleden. De jongen is 21 jaar en het meisje 20 jaar. Het was een bijzondere laatste ontmoeting. Een bijzonder afscheid van de oude man en de jongen.

Leeuwarden 9 november 2013                                                                                                                       Ter herinnering aan Adriaan Smit.