Genetische tranen

tranenDe vrouwen in mijn familie huilen snel en dat doe ik dus ook. Het komt van mijn moeders kant, de Altingen, die doen dat snel: huilen. Het is een beetje een jankfamilie.
Sommige mannen in de familie doen mee, ik noem geen namen maar zij herkennen zich wel.Ik huil om een prachtige jonge bruid, ook om een prachtige oude bruid. Ik huil van baby’s en vooral van Afrikaanse baby’s. Ik huil op begrafenissen ook al ken ik de overledene niet, maar toch komen dan de tranen. Het is gênant dat ik daar dan aanwezig ben met een enorme zonnebril op mijn hoofd.  Altijd met een frisse zakdoek, de zakdoek van mijn moeder neem ik tegenwoordig mee, die snuit zo lekker. Zoals op de begrafenis van oom Gerrit, oom Gerrit was niet mijn oom maar van een destijds goede vriend . Ik ging voor de gezelligheid mee als een soort treurvrouw zonder treurkoortje. Oom Gerrit was Rooms en op dat soort begrafenissen waren destijds treurkoortjes met vrouwen die er flink op los huilden, zodat de rest van de aanwezigen ook aan het huilen werd gezet, goed voor de rouwverwerking.
Ik huil van de zon die opkomt op een zomerdag of winterdag. Ik  huil van de liefde en vooral na de liefde. Ik huil van een nest met jonge katjes of babyhondjes en als de kat ziek is moet ik ook zo huilen. Ik huil van een ragfijn spinnenweb vroeg in de mistige herfst morgen. Ik huil van the Lions King en van Bambie, altijd nog van Bambie het hertenkind. En dan nog de kersttranen en met oud en nieuw weer tranen. Ik huil van het leven dat ik zomaar leef.
Och, mijn verdriet is groot en uitbundig. Maar wat wel een troost is: ik lach ook snel en dat is zo fijn. Dat huilen en dat lachen zit dicht bij elkaar, de emoties zitten aan de oppervlakte, wat een geluk dat ik dat zomaar kan, het is geen oppervlakkigheid, nee dat is het zeker niet, het is een aangeboren diepgang van de emoties.En als we samen huilen met de familie, dan moet je er niet bij zijn het is niet te verdragen zoveel verdriet met elkaar. Wij kunnen dit de aan getrouwden niet aandoen daarom houden we dat soort bijeenkomsten ook gesloten, dat is echt beter voor beide partijen. Als familie zitten we er niet zo mee, wij vinden het wel normaal, we hebben het altijd zo gedaan. Daarna drogen we onze tranen troosten elkaar. En dan… wordt er gelachen en soms huilen we dan weer van het lachen.
Dus als je wat te huilen of te lachen hebt en het komt lastig op gang, nodig ons dan maar uit!